...τώρα πλέον κάνει την πάπια...

Μην κρίνετε βιαστικά...

Διαχείριση Θυμού

Για όλους εσάς που ενίοτε βιώνετε μια άσχημη μέρα ,και απλά θέλετε να τα
χώσετε σε κάποιον, μην το κάνετε σε κάποιον γνωστό σας, αλλά σε κάποιον
άγνωστο.

Καθόμουν στο γραφείο μου μια μέρα, όταν ξαφνικά θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει να
κάνω ένα τηλεφώνημα. Βρήκα το νούμερο του τηλεφώνου και το κάλεσα.
 Ένας άντρας από την άλλη άκρη της γραμμής απάντησε λέγοντας " Εμπρός?".
Πολύ ευγενικά του είπα ότι είμαι ο Fred Hannifin, και ότι ήθελα να μιλήσω
με την Robin Carter?" Ξαφνικά κατάλαβα ότι μου έκλεισε το τηλέφωνο στα
μούτρα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι κάποιος άνθρωπος θα μπορούσε να είναι
τόσο αγενής.
Τελικά βρήκα το σωστό νούμερο της Robin', και της τηλεφώνησα. (Είχα κάνει
λάθος στα δύο τελευταία ψηφία)
Αφού τα είπαμε, έκλεισα το τηλέφωνο και αποφάσισα να ξανακαλέσω το λάθος
νούμερο.

Όταν ο ίδιος τύπος απάντησε, του φώναξα " είσαι πολύ μαλάκας" και έκλεισα
το τηλέφωνο με δύναμη. Σημείωσα το νούμερο στην ατζέντα μου καταχωρώντας
τον με το όνομα "μαλάκας" και την έβαλα στο συρτάρι μου. Κάθε δύο εβδομάδες
περίπου όταν μού έρχονταν οι λογαριασμοί ή είχα πραγματικά μια άσχημη μέρα
συνήθιζα τον παίρνω τηλέφωνο και να του φωνάζω "εισαι πολυ μαλακας" .

Κάθε φορά που το έκανα μου έφτιαχνε τη διάθεση.

Όταν κάποτε έκανε την εμφάνιση της η υπηρεσία αναγνώρισης κλήσεων, σκέφτηκα
ότι έπρεπε να σταματήσω τα "θεραπευτικά" τηλεφωνήματα στον "μαλάκα". Έτσι
τον πήρα ξανά τηλέφωνο και του είπα :" Γεια, είμαι ο John Smith από την
τηλεφωνική εταιρεία και θα ήθελα να σας ρωτήσω αν γνωρίζετε σχετικά για την
νέα υπηρεσία αναγνώρισης κλήσεων". Εκείνος μου φώναξε " ΟΧΙ!" και μου
έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα. Τον ξανακάλεσα αμέσως και του απάντησα "
πως να το ξέρεις αφού είσαι μαλάκας"

Μια μέρα, καθώς πήγαινα στο μαγαζί και ετοιμαζόμουν να παρκάρω το αυτοκίνητο
μου στο parking, ένας τύπος με μια μαύρη BMW μου έκλεισε το δρόμο και μου
πήρε τη θέση, που τόσο υπομονετικά περίμενα, για να παρκάρω το αυτοκίνητο
μου. Κορνάρισα και του φώναξα ότι αυτή η θέση ήταν δική μου, καθώς ήμουν
εκεί πολύ πριν από αυτόν. Ο κόπανος, επιδεικτικά με αγνόησε, αλλά για καλή
μου τύχη πρόσεξα, ότι στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου, υπήρχε ένα
"ΠΩΛΕΙΤΑΙ". Χωρίς δεύτερη σκέψη πήρα το στυλό και σημείωσα το τηλέφωνο του.

Δύο μέρες αργότερα, και αφού είχα καλέσει τον "πρώτο μαλάκα" (τώρα, είχα
βάλει το τηλέφωνο του στην αυτόματη κλήση), μου ήρθε η ιδέα να καλέσω και
τον μαλάκα με τη BMW.
Τηλεφώνησα και μία φωνή απάντησε " Έμπρός?". " Είστε αυτός που πουλάει μια
μαύρη BMW" του λέω. " Ναι, ακριβώς" μου απαντάει. " Μήπως μπορείτε να μου
δώσετε την διεύθυνση σας για να έρθω να δω το αυτοκίνητο από κοντά" τον
ρωτάω. "Βεβαίως,μένω στη οδό 1802 West 34th Street. Είναι ένα κίτρινο σπίτι,
και ακριβώς απ' έξω είναι παρκαρισμένο το αυτοκίνητο " .

"Και πώς λέγεστε?" τον ρώτησα.
" Το όνομα μου είναι Don Hansen," απάντησε.
" Ποια είναι η πιο κατάλληλη ώρα για να περάσω από εκεί, Don?"
" Φτάνω στο σπίτι γύρω στις 5 το απόγευμα." μου απαντάει.
"Άκου, Don, μπορώ να σου πω κάτι ?"
" Ναι?"
"Don, είσαι μαλάκας!" Το έκλεισα και αποφάσισα να βάλω και το δικό του
τηλέφωνο στη αυτόματη κλήση.
Τώρα, όποτε αντιμετώπιζα κάποιο πρόβλημα, είχα 2 μαλάκες να καλώ.
Ωστόσο, μετά από κάποιους μήνες αλλεπάλληλων τηλεφωνημάτων και στους 2
μαλάκες, συνειδητοποίησα, ότι δεν μου έδινε την ίδια χαρά όπως παλιά.


Μια μέρα τηλεφώνησα στον μαλάκαI #1.
"Γεια"
"Είσαι μαλάκας!" ( αλλά δεν το έκλεισα αυτή τη φορά)
" Είσαι ακόμα στη γραμμή?" με ρώτησε.
"Φυσικά," απάντησα
"Σταμάτα να μου τηλεφωνείς," μου φώναξε ουρλιάζοντας.
" Ανάγκασε με" του απάντησα..
" Ποιος είσαι ρε?" με ρώτησε.
" Λέγομαι Don Hansen."
" Αλήθεια? Καιι που μένεις αν επιτρέπεται?"
" Μένω στην οδό 1802 West 34th Street, μαλάκα . Είναι ένα κίτρινο σπίτι και
ακριβώς μπροστά είναι παρκαρισμένη μια μαύρη BMW".
Τότε μου λέει, " Έρχομαι από εκεί τώρα!! Don και καλά θα κάνεις να αρχίσεις
να προσεύχεσαι."
Του λέω, " Ναι, τώρα φοβήθηκα, μαλάκα!"
Έπειτα, πήρα τηλέφωνο τον μαλάκα # 2. "
Έμπρός?" απάντησε.
" Γεια σου μαλάκα" του λέω.
Τότε εκείνος φώναξε, " Αν μάθω ποιος είσαι..."
" Τι θα κάνεις?" του απάντησα.
" Θα σου κόψω το κώλο" μου ξεκαθάρισε.
Τότε απάντησα, " Λοιπόν μαλάκα, να η ευκαιρία που έψαχνες. Έρχομαι τώρα
σπίτι σου!"
Έκλεισα το τηλέφωνο και πήρα αμέσως την Αστυνομία, λέγοντας ότι
ετοιμαζόμουν να σκοτώσω το gay εραστή μου, ο οποίος μένει στη 1802 West 34th
Street.

Στη συνέχεια, πήρα τηλέφωνο το Channel 13 και τους ανέφερα για ένα πόλεμο
συμμοριών, που γινόταν εκείνη τη στιγμή στη West 34th.

Μπήκα γρήγορα στο αυτοκίνητο μου και κατευθύνθηκα στη West 34th. . Όταν
έφτασα εκεί είδα 2 μαλάκες να πλακώνουν αλύπητα ο ένας τον άλλο , μπροστά σε
6 περιπολικά, 1 ελικόπτερο της Αστυνομίας και το πλήρωμα του Channel 13 .

Τώρα πραγματικά αισθανόμουν καλύτερα.

Ο Όλυμπος απέναντι

Sunday

Από ψηλά...

Down with the Eurozone

NEW YORK – The eurozone crisis seems to be reaching its climax, with Greece on the verge of default and an inglorious exit from the monetary union, and now Italy on the verge of losing market access. But the eurozone's problems are much deeper. They are structural, and they severely affect at least four other economies: Ireland, Portugal, Cyprus, and Spain.

For the last decade, the PIIGS (Portugal, Ireland, Italy, Greece, and Spain) were the eurozone's consumers of first and last resort, spending more than their income and running ever-larger current-account deficits. Meanwhile, the eurozone core (Germany, the Netherlands, Austria, and France) comprised the producers of first and last resort, spending below their incomes and running ever-larger current-account surpluses.

These external imbalances were also driven by the euro’s strength since 2002, and by the divergence in real exchange rates and competitiveness within the eurozone. Unit labor costs fell in Germany and other parts of the core (as wage growth lagged that of productivity), leading to a real depreciation and rising current-account surpluses, while the reverse occurred in the PIIGS (and Cyprus), leading to real appreciation and widening current-account deficits. In Ireland and Spain, private savings collapsed, and a housing bubble fueled excessive consumption, while in Greece, Portugal, Cyprus, and Italy, it was excessive fiscal deficits that exacerbated external imbalances.

The resulting build-up of private and public debt in over-spending countries became unmanageable when housing bubbles burst (Ireland and Spain) and current-account deficits, fiscal gaps, or both became unsustainable throughout the eurozone's periphery. Moreover, the peripheral countries’ large current-account deficits, fueled as they were by excessive consumption, were accompanied by economic stagnation and loss of competitiveness.

So, now what?

Symmetrical reflation is the best option for restoring growth and competitiveness on the eurozone's periphery while undertaking necessary austerity measures and structural reforms. This implies significant easing of monetary policy by the European Central Bank; provision of unlimited lender-of-last-resort support to illiquid but potentially solvent economies; a sharp depreciation of the euro, which would turn current-account deficits into surpluses; and fiscal stimulus in the core if the periphery is forced into austerity.

Unfortunately, Germany and the ECB oppose this option, owing to the prospect of a temporary dose of modestly higher inflation in the core relative to the periphery.

The bitter medicine that Germany and the ECB want to impose on the periphery – the second option – is recessionary deflation: fiscal austerity, structural reforms to boost productivity growth and reduce unit labor costs, and real depreciation via price adjustment, as opposed to nominal exchange-rate adjustment.

The problems with this option are many. Fiscal austerity, while necessary, means a deeper recession in the short term. Even structural reform reduces output in the short run, because it requires firing workers, shutting down money-losing firms, and gradually reallocating labor and capital to emerging new industries. So, to prevent a spiral of ever-deepening recession, the periphery needs real depreciation to improve its external deficit. But even if prices and wages were to fall by 30% over the next few years (which would most likely be socially and politically unsustainable), the real value of debt would increase sharply, worsening the insolvency of governments and private debtors.

In short, the eurozone's periphery is now subject to the paradox of thrift: increasing savings too much, too fast leads to renewed recession and makes debts even more unsustainable. And that paradox is now affecting even the core.

If the peripheral countries remain mired in a deflationary trap of high debt, falling output, weak competitiveness, and structural external deficits, eventually they will be tempted by a third option: default and exit from the eurozone. This would enable them to revive economic growth and competitiveness through a depreciation of new national currencies.

Of course, such a disorderly eurozone break-up would be as severe a shock as the collapse of Lehman Brothers in 2008, if not worse. Avoiding it would compel the eurozone's core economies to embrace the fourth and final option: bribing the periphery to remain in a low-growth uncompetitive state. This would require accepting massive losses on public and private debt, as well as enormous transfer payments that boost the periphery’s income while its output stagnates.

Italy has done something similar for decades, with its northern regions subsidizing the poorer Mezzogiorno. But such permanent fiscal transfers are politically impossible in the eurozone, where Germans are Germans and Greeks are Greeks.

That also means that Germany and the ECB have less power than they seem to believe. Unless they abandon asymmetric adjustment (recessionary deflation), which concentrates all of the pain in the periphery, in favor of a more symmetrical approach (austerity and structural reforms on the periphery, combined with eurozone-wide reflation), the monetary union's slow-developing train wreck will accelerate as peripheral countries default and exit.

The recent chaos in Greece and Italy may be the first step in this process. Clearly, the eurozone’s muddle-through approach no longer works. Unless the eurozone moves toward greater economic, fiscal, and political integration (on a path consistent with short-term restoration of growth, competitiveness, and debt sustainability, which are needed to resolve unsustainable debt and reduce chronic fiscal and external deficits), recessionary deflation will certainly lead to a disorderly break-up.

With Italy too big to fail, too big to save, and now at the point of no return, the endgame for the eurozone has begun. Sequential, coercive restructurings of debt will come first, and then exits from the monetary union that will eventually lead to the eurozone’s disintegration.

Nouriel Roubini is Chairman of Roubini Global Economics, Professor of Economics at the Stern School of Business, New York University, and co-author of the book Crisis Economics.

Κουίζ για δυνατούς λύτες

Πες ότι εκεί που οδηγείς το αυτοκίνητό σου πέφτεις σε μία μεγάλη λακκούβα γεμάτη λάσπη. Το αυτοκίνητο κολλάει. Είναι προχωρημένο απόγευμα. Έχει πιάσει μια φοβερή καταιγίδα αλλά πρέπει μαζί με τους συνεργάτες σου να πάτε σε ένα πολύ σημαντικό ραντεβού. Πατάς γκάζι, κάνεις μπρος, πίσω, δεξιά, αριστερά, βάζεις όπισθεν… Τίποτα… Όσο προσπαθείς, το αυτοκίνητο βουλιάζει πιο βαθιά. Έξω χαλάει ο κόσμος. Δεν υπάρχει ψυχή. Η ώρα περνάει. Έχετε αργήσει δραματικά, τα τηλέφωνα χτυπάνε σα δαιμονισμένα, και αρχίζει να πέφτει και η νύχτα. Τι κάνεις;

 1) Αποφασίζεις να παραδώσεις το τιμόνι σε κάποιον από την παρέα που πιθανά να είναι πιο δεινός οδηγός από σένα.

 2)Αποφασίζετε να συνεργαστείτε για να ξεκολλήσετε. Κάποιος θα πάρει το τιμόνι, κάποιοι θα σπρώξουν, άλλοι θα βρουν δυο επιφάνειες να βοηθήσουν τους τροχούς να πατήσουν. Θα γίνετε όμως μούσκεμα και μες στις λάσπες.

 3) Παίρνετε τηλέφωνο την οδική βοήθεια και περιμένετε με σταυρωμένα χέρια. Μπορεί να αργήσετε πολύ, να σας κοστίσει κάτι παραπάνω, αλλά ούτε θα κοπιάσετε ούτε θα βραχείτε ούτε θα λερωθείτε.

 4) Αρχίζετε να βρίζεστε μεταξύ σας. Οι συνεπιβάτες σου τα χώνουν γιατί ήσουν απρόσεκτος και τους έβαλες σε περιπέτεια και γιατί δεν ακούς τις οδηγίες που σου δίνουν για να ξεκολλήσετε. Εσύ αντεπιτίθεσαι. Τους κατηγορείς ότι με τις θεωρίες τους δε θα απεγκλωβιστείτε ποτέ και ότι με τη συμπεριφορά τους δε σε βοηθούν να βρεις λύση. Βάζετε ένα καυγά τρικούβερτο.

 5)Τα βάζετε με τη λακκούβα, το κωλοκράτος που δεν μπορεί να φτιάξει ούτε ένα δρόμο.

 6)Τα βάζετε με το Θεό, τον παλιόκαιρο, τους άσχετους τους μετεωρολόγους.

 7) Οικτίρετε την τύχη σας, τη γκαντεμιά που σας κυνηγάει, τη μοίρα σας τη σακατεμένη. Σας πιάνουν τα κλάματακαι ζητάτε ο ένας από τον άλλο παρηγοριά.  

 8) Παθαίνετε όλοι μαζί κρίση πανικού και ψάχνετε στις τσάντες για ηρεμιστικά.

 9) Κλείνετε τα μάτια και προσεύχεστε να γίνει ένα θαύμα και να ξεκολλήσετε.

 10) Παρατάτε το αμάξι εκεί και ψάχνετε έναν τρόπο να αποδράσετε από το χαλασμό.

 11) Παρατάτε το αμάξι εκεί και ψάχνετε έναν τρόπο να φτάσετε στο ραντεβού ακόμη και σε κακά χάλια.

 Επιλογές υπάρχουν.

 Χρόνος δεν υπάρχει. Και καλοκαιρία.

http://kosioni.skai.gr/post/12155539866

Greek debt vote throws Europe back into turmoil

Sam Fleming, Charles Bremner, Sam Coates and Roland Watson

Updated 45 minutes ago

Greece threw the eurozone into fresh turmoil last night by announcing that it would allow voters the chance to reject the emergency bailout package agreed in Brussels last week. George Papandreou, the Greek Prime Minister, stunned European capitals by saying that he would hold a referendum on the details tortuously negotiated by eurozone leaders. The announcement, made after European financial markets had closed, effectively gives Greek voters a veto on the deal and raises the spectre of financial chaos across Europe if they reject it...


http://www.thetimes.co.uk/tto/news/world/europe/article3212150.ece