Οι Ευρωπαίοι δεν προπληρώνουν ... αλλά η χρέωση στα διόδια είναι ανάλογη µε τη συµµετοχή του κράτους στο έργο

«∆εν πληρώνω διόδια γιατί αρνούµαι να προπληρώσω την κατασκευή ενός δρόµου. Και επιπλέον, γιατί εγώ ο κάτοικος Αφιδνών να πληρώνω για την κατασκευή της Ιόνιας Οδού, όπου έχω πάει µόνο πέντε φορές στη ζωή µου και δεν ξέρω αν θα ξαναπάω;».
Ο Γιάννης Γερµανός,µέλος της Κίνησης Φορέων ΒΑΑττικής, εκφράζει την άποψη πολλών οδηγών που αρνούνται να πληρώσουν διόδιακαι περνούν ανοίγονταςτις µπάρες. Και το ερώτηµα που τίθεται είναι: «Μόνοστην Ελλάδα υπάρχουν διόδια; Τι γίνεται στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. και πώς πληρώνουν εκεί οι οδηγοί;».

Σύµφωνα µε τον πρόεδρο του Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων Βασίλη Χαλκιά, στην Ευρώπη των 27 δεν πληρώνουν διόδια στους αυτοκινητόδροµουςοι οδηγοί των Ι.Χ. αυτοκινήτωνστη Γερµανία (µόνο τα φορτηγά πληρώνουν σε όλους τους αυτοκινητόδροµους), στο Λουξεµβούργο, στη Φινλανδία και την Κύπρο.

Στην Αυστρία και την Τσεχία προπληρώνουν µε ειδικό σήµα (βινιέτα).Επί της ουσίας η βινιέτα είναι µια προπληρωµένη άδεια (κοστίζει γύρω στα 30 ευρώτον χρόνο) που ο οδηγός κολλάει στο παρµπρίζ του αυτοκινήτου και µε αυτήν µπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα όλον τον χρόνο. υπάρχουν όµως και βινιέτες (που προορίζονται για τους τουρίστες) διάρκειας 1 εβδοµάδας ή 10 ηµερών.

∆ιόδια σε πόλεις
Στην Αγγλία, τη Σουηδία, τη Λετονία και τη Λιθουανία πληρώνουν µόνο σε σήραγγες και γέφυρες. Την ίδια ώρα, στο Λονδίνο οι οδηγοί πληρώνουν διόδια 10 λίρες για να µπουν στον δακτύλιο, ενώ στη Στοκχόλµη για να µπουν στην πόλη οι οδηγοί πληρώνουν 20 κορόνες.

∆ιόδια στουςαυτοκινητόδροµους εφαρµόζουν – εκτός απότην Ελλάδα – η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ιρλανδία και η Πολωνία και µάλιστασε όλες τις κατηγορίες των αυτοκινήτων.

Σύµφωνα µε πηγές που γνωρίζουν καλά το θέµα των διοδίων, στην πράξη η χρέωση σήµερα στους ελληνικούς αυτοκινητόδροµους είναι 6 λεπτά το χιλιόµετρο. Ολοι παραδέχονται ότι τα περί 4 λεπτών τοχιλιόµετρο που κατά διαστήµατα ακούγονται δεν ισχύουν, αφού το ποσό αυτό αφορά τιµές του 2003 χωρίς τον ΦΠΑ.

Στις υπόλοιπες χώρεςπου υπάρχουν διόδια στους αυτοκινητόδροµους η χρέωση κατά µέσο όρο κυµαίνεται από 8 έως 12 λεπτά το χιλιόµετρο.

Τότε γιατί υπάρχουν τόσες αντιδράσεις στην Ελλάδα; «Γιατί στις υπόλοιπες χώρες οι οδηγοί δεν προπληρώνουν κατά κύριο λόγο τους δρόµους, αφού προϋπήρχε ένα καλόκαι ασφαλές οδικόδίκτυο», λένε οι ίδιεςπηγές. «Επίσης στην Ελλάδα υπάρχει πολύµεγάλος κατακερµατισµός τού οδικού δικτύου (λειτουργούν και δραστηριοποιούνται 5 κοινοπραξίες), µε συνέπεια οι σταθµοί των διοδίων να είναι πολύ περισσότεροι από τις άλλεςχώρες. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι το κόστος για τους 5 αυτοκινητόδροµους είναι 7,75 δισεκατοµµύρια ευρώ και η συµµετοχή του ∆ηµοσίου είναι 2 δισ. ευρώ».

Ο χρήστης πληρώνει
«Το µοντέλο ανάπτυξης των υποδοµών µέσω της πληρωµήςδιοδίων στηρίζεται στην αρχή «ο χρήστης πληρώνει» σύµφωνα µε τη Λευκή Βίβλο των Μεταφορών της Ευρωπαϊκής Επιτροπήςκαι αποτελεί το σύστηµα χρηµατοδότησης πουχρησιµοποιείται πλέονστην Ευρώπη, σε σχέση µε τη γενική φορολογία που πλέον δεν είναι αρκετή να παράσχει νέους πόρους», λέει ο πρόεδροςτου Συλλόγου Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων

 http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4613375

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Προκόπης Γιόγιακας , prok@dolnet.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2011

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΚΑΙ ΓΑΪΔΑΡΟΣ

Αν οι καπνιστές είναι μια κοινωνική μειοψηφία, δεν παύουν να είναι μια ομάδα πολιτών με δικαιώματα που πρέπει να γίνονται σεβαστά από την πλειοψηφία.

Ετσι, θα μπορούσε κανείς να δεχθεί ότι είναι ηθικά αποδεκτό και νομικά εφικτό το να υπάρχουν χώροι κοινωνικής δραστηριότητας στους οποίους να επιτρέπεται το καπνίζειν. Ομως το ζήτημα που τίθεται τώρα δεν είναι τα δικαιώματα καπνιζόντων και μη καπνιστών, αλλά η σοβαρότητα του κράτους.

Ψηφίστηκε ένας νόμος, καλώς ή κακώς. Και πριν αλέκτορα φωνήσαι έρχεται η πολιτική εξουσία να καταργήσει τις απαγορεύσεις που είχαν νομίμως θεσπισθεί- να τις καταργήσει επειδή στην πράξη έχουν σχεδόν καταργηθεί, καθώς ο νόμος εκοιμήθη σε πολλούς χώρους ενδιαιτήσεως ή διασκεδάσεως!

Η περίπτωση θα μπορούσε απλώς να καταγραφεί στην πελατειακή, φευ, σχέση που ταλανίζει και καταστρέφει τον δημόσιο βίο, καθώς οι υπουργοί έχουν διαφορετική αφετηρία κινούμενοι προς την εξουσία αλλά κοινή πρακτική στην άσκησή της!

Το θέατρο του Καραγκιόζη που παίζεται με τα ποτά, τα τσιγάρα και τα... λαϊκά ενδιαιτήματα θα μπορούσε απλώς να αντιμετωπισθεί με την επίκληση της ουράς του γαϊδάρου και της αμελητέας σημασίας τού αν στάζει ή όχι... Ομως, όπως κάθε άνθρωπος δύο πήρας φέρει, έτσι και η κυβέρνηση δύο συνταγές εφαρμόζει. Ατεγκτη συμπεριφορά στην εφαρμογή αναγκαίων προφανώς αλλά σκληρών αποφάσεων για μείωση των αμοιβών εργασίας, αλλά ελαστική εφαρμογή των νόμων επί θεμάτων που δεν ελέγχονται από την τρόικα...

Είναι ασφαλώς κατανοητή η ελαστική εφαρμογή των νόμων που παραβιάζουν, ευκαιρίας δοθείσης, νεαροί «αναρχικοί» που σπάζουν βιτρίνες και αναστατώνουν τη ζωή της πόλης. Η κατανόηση της αντιδράσεως ευπαθών κοινωνικών ομάδων, που μπορεί και να πένονται καθώς αυξάνει η ανεργία, είναι δείγμα ωριμότητας της κοινωνίας.

Αλλά το «κίνημα» για τα διόδια στους εθνικούς δρόμους ευτελίζει την κρατική εξουσία.

Μπορούμε να καταργήσουμε τους νόμους που ορίζουν την καταβολή διοδίων. Δεν μπορούμε με χρήση βίας να ξηλώνουμε το κράτος.

Οι αλλαγές γίνονται με την ψήφο μας, όχι με θεατρινισμούς παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων!

ΣΤΑΥΡΟΣ Π. ΨΥΧΑΡΗΣ | Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=57&artId=378324&dt=16/01/2011#ixzz1BGCUxgyZ

Τα διόδια και... ο Ισοκράτης

Πολλοί αναγνώστες αντέδρασαν στην άποψή μας για τα διόδια, άλλοι θετικά και άλλοι αρνητικά. Οσοι τοποθετήθηκαν αρνητικά μάς κατηγορούν ότι είμαστε κλεισμένοι στα γραφεία μας, ότι δεν παρακολουθούμε την κοινωνία και ότι κοινώς δεν έχουμε πάρει χαμπάρι τι γίνεται εκεί έξω και ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η κοινωνία είναι έτοιμη να γκρεμίσει τα πάντα.

Καλοδεχούμενη η κριτική, ακόμη και η πολεμική, αλλά επαναλαμβάνουμε, επειδή νομίζουμε ότι πρόκειται περί αδιάψευστου αντικειμενικού γεγονότος, ότι οι ελληνικοί δρόμοι είναι πλέον ασφαλέστεροι και καλύτεροι και ότι οι συμβάσεις παραχώρησης προωθήθηκαν υπό το κράτος της δικαιολογημένης κοινωνικής αντίδρασης για τον βαρύ φόρο αίματος που πλήρωνε η ελληνική κοινωνία στο ατελές και προβληματικό εθνικό οδικό δίκτυο και επειδή δεν υπήρχαν διαθέσιμοι κρατικοί πόροι. Και ακόμη ότι για την κατασκευή τους δεσμεύθηκαν ιδιωτικοί πόροι και ανελήφθησαν δάνεια και υποχρεώσεις.

Με άλλα λόγια, δεν έγιναν τζάμπα και άρα κάποιος πρέπει κάθε φορά κάτι να πληρώνει.
Οσο για το επιχείρημα ότι οι κατασκευαστές υπερτιμολόγησαν ή αυθαιρέτησαν, γράψαμε ότι μπορεί κανείς να αξιολογήσει τις κατηγορίες και στον βαθμό που αποδειχθούν να απαιτήσει επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων και επαναπροσδιορισμό του αντιτίμου των διοδίων.

Η μεγάλη διαφορά μας έγκειται στο γεγονός της άρνησης και της ανυπακοής, η οποία προωθείται συστηματικά και οργανωμένα, από δυνάμεις που ενεργούν ανορθολογικά, χωρίς να αντιλαμβάνονται το βάρος των πράξεών τους.

Είναι σαφές ότι δεν μας βρίσκουν σύμφωνους τέτοιες πρακτικές και πιστεύουμε ότι η Δημοκρατία ως σύστημα στηρίζεται κυρίως στην τήρηση των νόμων. Η διάβρωση ακριβώς των δημοκρατικών αρχών, του συστήματος δηλαδή των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που εμπεριέχει, οδηγεί σε καθεστώτα σαν κι αυτά που ακόμη και οι αντιδρώντες για τα ακριβά διόδια περιγράφουν.

Προς επιβεβαίωση των γραφομένων, θα κάνουμε χρήση περικοπής ενός μηνύματος που μας έστειλε η κυρία Μάνια Μανιώτη. Ενα μικρό απόσπασμα από τον Αρεοπαγιτικό του Ισοκράτη προς τους Αθηναίους, μετά το πέρας του Πελοποννησιακού Πολέμου, για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση των Αθηνών. Είπε λοιπόν ο Ισοκράτης απευθυνόμενος στους Αθηναίους: «Η Δημοκρατία μας καταστρέφεται διότι καταχράστηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία».
Αυτά πριν από χιλιάδες χρόνια.

Ισχύουν σαν να ειπώθηκαν για να εξηγήσουν τη σημερινή μας κατάσταση.

 ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΚΟΥΣΗΣ | Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

Και ο παράδρομος έχει τη δική του ιστορία

Tου Πασχου Μανδραβελη

Η αρχική χάραξη της Εθνικής Οδού δεν είχε διόδια στην Πελασγία, ούτε προστατευτικές μπάρες να ρίξει ο κ. Απόστολος Γκλέτσος.
Προέβλεπε μια υποθαλάσσια σήραγγα από τον Αγιο Κωνσταντίνο ώς τη Μαγνησία, κάτι που θα γλίτωνε 70 χιλιόμετρα δρόμου και 45 λεπτά οδήγησης στους οδηγούς συν τα σημαντικά οφέλη στην εθνική οικονομία (εξοικονόμηση καυσίμων, λιγότερη ρύπανση κ. λπ.).

Ομως, με αγώνες κατακτώνται τα δικαιώματά μας.
Ακόμη και το δικαίωμα να περνάει η Εθνική Οδός έξω από το σπίτι μας.

Ετσι, και η κινητοποίηση των κατοίκων της Λαμίας, της Στυλίδας και άλλων φορέων της ευρύτερης περιοχής δικαιώθηκε.
Η ζεύξη του Μαλιακού εγκαταλείφθηκε το 2001.

Τον Οκτώβριο του 2002 ο τότε δήμαρχος Λαμίας κ. Γιώργος Κοτρωνιάς περηφανευόταν ότι: «Αποφύγαμε την απομόνωση της Λαμίας, αφού μετά από αγώνες και ακολουθώντας μια διαφορετική στρατηγική από αυτήν των δικαστικών αγώνων, καταφέραμε να ματαιώσουμε τη Ζεύξη του Μαλιακού.
Πώς;
Δώσαμε προτεραιότητα στις περιβαλλοντικές βλάβες που θα είχε. Πήγαμε το θέμα στην Ε. Ε. Στηριχθήκαμε σ’ έναν υπέροχο άνθρωπο, τον ευρωβουλευτή της Ν. Δ. τον κ. Αντώνη Τρακατέλλη. Είδα την επίτροπο Περιβάλλοντος κ. Wallstrom. Κλείσαμε δύο φορές τον δρόμο. Το αποτέλεσμα των περιβαλλοντικών όρων ήταν να ανέβει πολύ το κόστος του έργου, με αποτέλεσμα τη ματαίωση της Ζεύξης.»
Οπως ισχυρίστηκε και ο κ. Τρακατέλλης στην Ευρωβουλή «ο Μαλιακός Κόλπος και ο υδροβιότοπος του Σπερχειού ποταμού έχουν προταθεί ως προστατευόμενες περιοχές του προγράμματος NATURA 2000, πράγμα που αντιφάσκει με την πρόθεση τέλεσης ενός έργου, οι επιπτώσεις του οποίου απειλούν το οικοσύστημα της περιοχής και την εξαφάνιση κάθε είδους εναλίας ζωής».
Η διαπλάτυνση, που δεν προβλεπόταν στον αρχικό σχεδιασμό, έγινε πρόχειρα και χωρίς παράδρομους σε πρώτη φάση.

Η πίεση να τελειώνει το έργο γρήγορα ήταν μεγάλη, διότι το φονικό πέταλο του Μαλιακού στοίχιζε κάθε χρόνο ζωές.
Οι κάτοικοι της περιοχής έκλειναν τον δρόμο συχνά - πυκνά διαμαρτυρόμενοι για την κατάσταση του δρόμου και τον φόρο αίματος που πλήρωνε όλη η Ελλάδα.
Προχώρησε η κεντρική αρτηρία (πλην δύο τμημάτων έξω από τη Λαμία) και απέμενε η κατασκευή των παράδρομων.

Η δημοπράτηση αυτών των παράδρομων έγινε, οι εκτάσεις απαλλοτριώθηκαν, αλλά οι θιγόμενοι προσέφυγαν στο εφετείο το οποίο πέρα από την αναγκαία καθυστέρηση για να εκδικαστεί η υπόθεση εξαπλασίασε την αποζημίωση από 200.000 σε 1,3 εκατ. ευρώ.

Τελικά τα χρήματα βρέθηκαν και ελπίζουμε κάποια στιγμή να προχωρήσει ο παράδρομος.

Σε όλα αυτά προστέθηκε και η περίεργη σύμβαση Σουφλιά το 2007 για την παραχώρηση της εκμετάλλευσης της Εθνικής Οδού σε κάποιους εργολάβους, όπως και η αβελτηρία του υπουργείου Υποδομών και της κοινοπραξίας που εκμεταλλεύεται τον δρόμο να ανανεώσουν τις κάρτες ελεύθερης διέλευσης των κατοίκων για το 2011, για να καταλήξουμε στο σόου Γκλέτσου με τα εκσκαπτικά μηχανήματα.
Το μόνο σίγουρο σήμερα είναι ότι η «επανάσταση του τσάμπα», που πρώτο κήρυξε το ΚΚΕ, θα συνεχιστεί. Ετσι κι αλλιώς, παλαιόθεν νόμος είναι το δίκιο και του εποχούμενου..

Ενα βήμα μπρος και δύο πίσω;

Tου Πασχου Mανδραβελη

Πριν από κάποια χρόνια μπορούσε κάποιος να αγοράσει ελαφρά αναλγητικά (Ασπιρίνη, Αλγκόν κ.ά.) ακόμη και από τα περίπτερα.
Σήμερα, έπειτα από κρατικές αποφάσεις πρέπει να βρει ανοιχτό φαρμακείο, να πληρώσει 23,4% ποσοστό κέρδους στον φαρμακοποιό για να πάρει ένα κουτάκι ασπιρίνες. Αν βρει ανοιχτό φαρμακείο, διότι η κυβέρνηση (έντρομη, προφανώς, που πράττει το σωστό) διαπραγματεύεται ακόμη κι αν θα μένουν ανοιχτά τα φαρμακεία τα Σάββατα. Λάθος!
Ο καθένας πρέπει να μπορεί να κλείνει το μαγαζί του, όποτε θέλει. Απλώς οι καταναλωτές θα πρέπει να εξυπηρετούνται κι από αλλού.
Τα σούπερ μάρκετ είναι ανοιχτά, και όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να έχουν και τμήμα φαρμακείου με τις προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος, δηλαδή να εργάζονται εντός του τμήματος, φαρμακοποιοί.
Αυτό θα δώσει δουλειά σε χιλιάδες νέους επιστήμονες και θα εξυπηρετεί τους καταναλωτές οι οποίοι δεν θα είναι αναγκασμένοι να τρέχουν δεξιά κι αριστερά για να βρουν μια ασπιρίνη.
Είναι αστεία τα επιχειρήματα που φέρνουν οι πρόεδροι των συντεχνιών κατά του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων.
Ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής, κ. Κώστας Λουράντος, δήλωσε προ ημερών ότι είναι απαράδεκτη η κατάργηση της κληρονομικότητας της άδειας φαρμακείου «διότι αυτό κάνουν οι γιατροί, αυτό κάνουν οι δικηγόροι, αυτό κάνουν όλοι οι επιστήμονες. Ολοι μεταβιβάζουν τις δουλειές στους γιους και στα παιδιά τους όταν πάει καλά η δουλειά τους». Το ίδιο κάνουν και οι τσαγκάρηδες –και ουχί μόνο οι επιστήμονες– μόνο που τσαγκάρικο μπορεί να ανοίξει κάποιος παντού, δεν εμποδίζεται από το κράτος. Φαρμακείο δεν μπορεί να ανοίξει ένας νέος επιστήμονας αν δεν είναι γόνος φαρμακοποιού.

Ζούμε στη χώρα όπου σπουδάζει ένας νέος μια επιστήμη και του απαγορεύεται να ασκήσει το επάγγελμά του!

Ολοι παλεύουν για επαγγελματικά δικαιώματα και κανείς για την άρση των επαγγελματικών απαγορεύσεων. Το τραγικό όμως στην περίπτωση είναι ότι η κυβέρνηση διαπραγματεύεται τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών, όπως το να ασκούν το επάγγελμα που θέλουν. Ενώ δεν δίστασε να περικόψει μισθούς και συντάξεις, στα αναπτυξιακά μέτρα διστάζει. Φοβάται μια απεργία των φαρμακοποιών;
Δεν είναι το υπουργείο Υγείας προετοιμασμένο για ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Πριν από εκατό χρόνια, ο μεγάλος Βρετανός πολιτικός Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ είχε πει: «Μη φοβάσαι να κάνεις ένα μεγάλο βήμα όταν χρειάζεται. Δεν μπορείς να διασχίσεις ένα χάσμα με δύο μικρά βηματάκια». Δυστυχώς, απ’ όσα διαβάζουμε, η κυβέρνηση επιχειρεί να διασχίσει το χάσμα με βήμα σημειωτόν. Ετσι θα καταφέρει να βρεθεί στο κενό· δεν θα πετύχει ανάπτυξη, θα συνεχίσουν να ταλαιπωρούνται οι καταναλωτές, θα πληρώνουν υπέρογκες τιμές τα ασφαλιστικά Ταμεία και, φυσικά, θα μείνουν δυσαρεστημένες και οι συντεχνίες που χαλάει η βολή τους έστω διά της συζήτησης περί ανοίγματος του επαγγέλματος.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την κυβέρνηση από την ριζική απελευθέρωση των επαγγελμάτων. Πρέπει να τραβήξει μπροστά και για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι μισθωτοί και συνταξιούχοι πληρώνουν για τη σταθεροποίηση της οικονομίας.
Η κατάργηση των προνομίων διάφορων συντεχνιακών ομάδων είναι το τίμημα για την ανάπτυξη.